Pastoraal woord: De Heer is de bouwmeester!! 

Lieve mensen / parochianen,

Het is al september, een nieuw begin, begin van een nieuw schooljaar, ook een soort nieuw begin voor onze parochie, richting onze toekomst.

In juni hebben we met elkaar gesproken over de toekomst van onze parochie. De voorstellen om kerken te laten fuseren, of te verplaatsen, of eventueel te sluiten, hebben bij velen van u pijn, onrust en wat weerstand opgeroepen. Dat begrijp ik wel. Een kerk is immers niet zomaar een gebouw; het is een plek van herinnering, van gebeden, van doopsels, huwelijken en afscheid. Het is een thuis voor de ziel. Uw emoties zijn niet alleen menselijk, ze zijn ook terecht.
“Als de Heer het huis niet bouwt, zwoegen de bouwers vergeefs; als de Heer de stad niet bewaakt, waakt de wachter tevergeefs.” (Psalm 127,1), zegt de psalmist, ook letterlijk woorden van een parochiaan tijdens de vergadering met de Jacobusgemeenschap.

Deze woorden zijn geen geruststellende pleister, maar een diepgaande oproep aan ons allen. Ze herinneren ons eraan dat het uiteindelijk niet onze stenen, onze muren of onze eigen organisatiekracht zijn die de Kerk overeind houden. Wij kunnen prachtige plannen maken, wij kunnen vergaderen en hervormen, maar als wij niet in verbondenheid met God handelen, blijft al ons werk leeg en vruchteloos. De Heer is de ware bouwer. Hij is het die ons samenbrengt, niet als losse eilanden, maar als levende stenen van één groot geestelijk huis. Ja, juist in deze onzekere tijden nodigt de Heer ons uit om stil te staan bij wat werkelijk bouwt en wat blijvend is.

Wanneer wij nu voor de moeilijke keuze staan om bepaalde gebouwen los te laten, dan doen wij dat niet uit gemakzucht of uit een gebrek aan liefde voor onze traditie. Wij doen dit uit geloof en vertrouwen, in de overtuiging dat de Heilige Geest ons leidt. Deze hervorming is geen breuk met ons verleden, maar een daad van hoop voor de toekomst. Wij worden geroepen om niet te krampachtig vast te houden aan de stenen constructies, maar om ons te richten op de levende gemeenschap, het Lichaam van Christus dat onderweg is.

Een geloofsgemeenschap die gelooft, gelooft dat God voor ons uitgaat. Een gemeenschap die vertrouwt, durft los te laten wat voorbij is om plaats te maken voor iets nieuws. Het sluiten van een deur is altijd pijnlijk, maar het is ook een uitnodiging om een andere deur te openen. Misschien wordt onze parochie niet kleiner in geloof, maar juist sterker, aan een museum van herinneringen, maar aan een thuis voor de levende God, midden in onze veranderende wereld.

Dierbaren, het is met een bewogen en tegelijkertijd hoopvol hart dat ik u deze woorden schrijf, en met alle eerbied voor uw verdriet, en ik vraag u: laten wij deze pijn niet alleen dragen, maar samen voor God brengen. Laten we bidden om de wijsheid van de Heilige Geest, zodat wij niet bouwen uit angst, maar uit hoop, gedeeld geloof en liefde.
De Heer is de bouwmeester, onze leidsman. laten we Hem vertrouwen en samen de toekomst tegemoet gaan, met de moed van hen die weten dat uiteindelijk Gods liefde het fundament is waarop wij allen gebouwd zijn, zichtbaar en onzichtbaar.

Weet dat deze woorden niet alle pijn wegnemen, maar hoop dat ze u een beetje troost en wat rust zouden kunnen bieden. Amen.

Met een zegenende groet,

Vincent Wang svd, parochievicaris